Astana, to pierwsza stolica zbudowana w XXI wieku i pokazująca oblicze „Nowego Światowego Porządku”. Oto centrum studiów religijnych i tolerancji religijnej, w którym nie ma symboli dotychczasowych religii, za wyjątkiem symboliki okultystycznej religii: kultu Słońca. Астана, это первая столица, построенная в 21-м веке, и представляющая лицо „Нового Мирового Порядка”. Это центр религиозного обучения и религиозной терпимости, в котором нет существующих религиозных символов, за исключением символики оккультной религии: солнечного культа.
„Ideologia Rządu Światowego
Zło powinno przyjść na świat, ale biada tym, przez których ono przyjdzie.
(…) „Nowy Porządek Świata” jest symbolem eschatologicznego, mesjanistycznego projektu, znacznie przewyższającego w swym zakresie inne, historyczne formy światowych utopii – takich jak wczesny ruch protestancki w Europie, arabski Kalifat czy komunistyczne plany światowej rewolucji. Możliwe, że tamte utopie pełniły funkcję preludiów do końcowej formy mondializmu, prób testujących mechanizmy integracyjne, efektywność struktur kierowniczych, ideologiczne priorytety, taktyczne metody osiągania celów etc.
Lecz na razie poprzestańmy na tym: współczesny mondializm, przyswajając doświadczenia protestantyzmu, eschatologicznych herezji, komunistycznych rewolucji i geopolitycznych kataklizmów odległych wieków, zaostrzył swój końcowy wyraz, ostatecznie określając, co było pragmatyczne i przypadkowe w poprzednich formach, a co rzeczywiście tworzyło podstawową tendencję historii na drodze do Nowego Porządku Świata. Po całej serii niezdecydowanych gestów, dwuznaczności, pragmatycznych kroków i taktycznych zaciemnień, współczesny mondializm ostatecznie sformułował swoje fundamentalne pryncypia odnośnie obecnej, przynaglającej sytuacji. Pryncypia te można podzielić na cztery poziomy:
Ekonomiczny – ideologia Nowego Światowego Porządku zakłada kompletne i obowiązkowe rządy liberalnego, kapitalistycznego systemu rynkowego na całej planecie, bez względu na kulturowo i etnicznie odrębne rejony. Wszystkie ekonomiczno-społeczne systemy zawierające elementy „socjalizmu”, „społecznej lub narodowej sprawiedliwości”, „ochrony socjalnej” muszą być kompletnie zniszczone i zamienione w społeczności „całkowicie wolnego rynku”. Wszystkie poprzednie flirty mondializmu z modelami „socjalistycznymi” prowadzą do całkowitej klęski, a gospodarczy liberalizm staje się jedynym, dominującym systemem na planecie rządzonej przez Rząd Światowy.
Geopolityczny – ideologia Nowego Porządku Świata nakazuje bezwarunkowo preferować kraje należące do geograficznego i historycznego Zachodu, w przeciwieństwie do państw Wschodu. Nawet w przypadku nie całkiem zachodniego położenia jakiegoś kraju, będzie on zawsze faworyzowany w przeciwieństwie do swojego sąsiada położonego bardziej na wschód. Poprzednie wprowadzone w życie programy geopolitycznego aliansu Zachodu ze Wschodem przeciwko Środkowi (na przykład kapitalistyczny Zachód razem z komunistyczną Rosją przeciwko narodowo-socjalistycznym Niemcom) nie są już używane przez współczesny mondializm. Geopolityczny priorytet orientacji zachodniej staje się absolutny.
Etniczny – ideologia Nowego Porządku Światowego robi wszystko, co w jej mocy, by zmieszać ludzi rasowo, narodowo, etnicznie i kulturowo, dając za przykład kosmopolityzm wielkich miast. Ruchy narodowe i separatystyczne, używane wcześniej przez mondialistów w ich walce z „większym nacjonalizmem” typu imperialnego, będą zdecydowanie tłumione, jako że nie będzie dla nich miejsca w tym Porządku. Na wszystkich poziomach, narodowościowa polityka Rządu Światowego będzie zorientowana na mieszanie wszystkiego w jeden, kosmopolityczny tygiel kulturowy.
Religijny – ideologia Nowego Porządku Świata przygotowuje do przyjścia na świat pewnej mistycznej figury, której pojawienie się spowoduje ostrą zmianę religijno-ideologicznej sceny na planecie. Ideolodzy mondializmu są przekonani, że tym, co jest przez to rozumiane, jest przyjście na świat [Pomazańca] Moshiaha, Mesjasza, który odsłoni ludzkości prawa nowej religii i uczyni wiele cudów. Era pragmatycznego używania przez mondialistów ateistycznych, racjonalistycznych i materialistycznych doktryn jest już skończona. Teraz proklamują nadejście epoki „nowej religijności”.
Oto dokładny obraz wyłaniający się z analizy najnowszych rewelacji ideologów Komisji Trójstronnej, Klubu Bilderberg, American Council on Foreign Relations i innych autorów, intelektualnie służących międzynarodowemu mondializmowi na wiele różnych sposobów – poczynając od „neo-spirytualizmu”, a kończąc na konkretnych ekonomicznych i strukturalnych projektach politycznych technokratów.
Ważne jest, aby pamiętać, że ideologia ta wymyka się podziałom na „prawą” i „lewą” stronę sceny politycznej. Co więcej, w jej ramach odbywa się zasadnicze i świadome nakładanie tych dwóch warstw, związane z polarnym modelem przedstawienia politycznych realiów. Nowy Światowy Porządek jest radykalnie i trwale „prawicowy” na płaszczyźnie ekonomicznej, ponieważ zakłada absolutny prymat wartości prywatnej, w pełni wolny rynek i triumf indywidualistycznego apetytu w sferze gospodarczej. Nowy Światowy Porządek jest także radykalnie i trwale „lewicowy” na froncie kulturalno-politycznym, gdyż ideologia kosmopolityzmu czy etyczny liberalizm tradycyjnie należą do kategorii politycznych priorytetów „lewicy”.
Ta kombinacja ekonomicznej “prawicy” z ideologiczną “lewicą” pełni funkcję koncepcyjnej osi dla współczesnej strategii mondialistycznej, stanowiącej podstawę wizerunku nadchodzącej cywilizacji. Niejednoznaczność, o której tu mowa, objawia się nawet, jeśli chodzi o sam termin „liberalizm”, oznaczający w ekonomii „całkowicie wolny rynek”, a na poziomie ideologicznym „łagodny permisywizm”. Można dzisiaj zasadnie stwierdzić, że Rząd Światowy nie oprze swojej dyktatury na modelu charakterystycznym dla „totalitarnych tyranii”, ale na zasadzie „liberalizmu”. To w tym właśnie aspekcie, eschatologiczna parodia o nazwie Nowy Światowy Porządek zostanie dopracowana i ukończona.
Po drugie, Zachód, stojący na czele geopolitycznej teorii Nowego Światowego Porządku jako półkula, na której zachodzi Słońce, Słońce historii, wciela się w rolę zarówno strategicznego jak i kulturowego modelu. W trakcie ostatniego etapu realizacji projektów mondialistycznych, symbolika naturalna musi się całkowicie zgadzać z symboliką geopolityczną. Złożoność poprzedniego bloku geopolitycznego, manewry i polityczne sojusze, których mondialiści używali wcześniej do osiągnięcia swoich celów, ustępują teraz krystalicznie czystej logice geopolitycznej, którą nawet prostak jest w stanie zrozumieć.
Po trzecie, [Pomazaniec] Moshiah, którego przyjście ułatwić ma sieć rozległych, mondialistycznych instytucji jest niewątpliwie, z perspektywy różnorakich tendencji religijnych prawosławia i islamu, związany z ponurą postacią Antychrysta. Jak wynika z logiki apokaliptycznego dramatu, ostatnie walki nie będą rozgrywać się pomiędzy sacrum a profanum, ani między religią a ateizmem, ale między Religią a pseudo-religią.
Dlatego właśnie [Pomazaniec] Moshiah Światowego Rządu nie jest tylko „projektem kulturalnym”, nowym „społecznym mitem” czy „groteskową utopią”, ale czymś o wiele poważniejszym, realnym i strasznym. Ze wszech miar trafnym stwierdzeniem wydaje się być, że przeciwnicy mondializmu i wrogowie Nowego Światowego Porządku muszą zająć radykalnie negatywne stanowisko w stosunku do tej ideologii. Oznacza to, że konieczne jest przeciwdziałanie Światowemu Rządowi poprzez alternatywną ideologię, sformułowaną poprzez negowanie doktryny Nowego Światowego Porządku.
Ideologia radykalnie przeciwstawna mondializmowi objawia się na czterech poziomach:
1. Ekonomicznym: priorytet sprawiedliwości społecznej, ochrony socjalnej i myśli wspólnotowej, narodowy współczynnik produkcji i dystrybucji.
2. Geopolitycznym: jasno określona, wschodnia orientacja geopolityczna i solidarność ze wschodnimi sektorami geopolitycznymi w przypadku konfliktów zbrojnych, terytorialnych etc.
3. Etnicznym: wierność narodowym, etnicznym, rasowym tradycjom, ze szczególnym uwzględnieniem „wielkiego nacjonalizm” typu imperialnego, całkiem różnego od mini-nacjonalizmów z tendencjami separatystycznymi.
4. Religijnym: oddanie oryginalnym i tradycyjnym formom religijnym, które wyraźnie widzą „nową religijność” charakterystyczną dla Nowego Światowego Porządku, jako dzieło najbardziej złowrogiego gracza w eschatologicznym dramacie, Antychrysta (w języku arabskim: Dadżdżal).
Antymondialistyczny front ideologicznej wojny musi łączyć w sobie elementy „lewicowych” i „prawicowych” ideologii, jednakże musimy być „prawicowi” w kategoriach politycznych (innymi słowy „nacjonalistyczni”, „tradycjonalistyczni” itp.) oraz „lewicowi” w sferze ekonomicznej (innymi słowy, zwolennikami sprawiedliwości społecznej, „socjalizmu” etc.). W rzeczywistości jest to nie tylko dowolne połączenie programów politycznych, ale warunek konieczny na tym etapie walki. Geopolityczny priorytet Wschodu to wyzbycie się „antyazjatyckich” uprzedzeń, podtrzymywanych czasami zwłaszcza przez rosyjską prawicę pod wpływem złych i całkowicie zdezaktualizowanych przykładów prezentowanych przez europejską prawicę. Orientacja antyazjatycka to swoisty akt poparcia dla Nowego Światowego Porządku.
I wreszcie, przywiązanie do Kościoła i nauk jego ojców jest koniecznym i najważniejszym elementem walki przeciw mondialistom, ponieważ sens tejże walki leży w wyborze prawdziwego Boga, stanięciu po „właściwej stronie”. Nikt, za wyjątkiem Syna Bożego, nie będzie w stanie uratować nas od grzechu, pokusy i śmierci. Musimy stać się jego gospodarzami na Ziemi, Jego żołnierzami i misjonarzami. Rząd Światowy to ostatni bunt Otchłani przeciwko Bogu. Krótka będzie chwila ich triumfu. Wieczna za to radość tych, którzy wstąpili w szeregi „ostatnich bojowników o prawdę i wolność w Bogu”.
Prawdziwy sędzia przybędzie niespodziewanie.”
[Źródło: „Elementy” nr 2/2000: ;file=article&sid=409]
Tłum.: Portal Młodzieży Prawicowej Xportal.pl
Ilia Głazunow, Chrystus i Antychryst (1999). Илья Глазунов, Христос и антихрист (1999).
„Идеология Мирового Правительства
Извращение должно прийти в мир, но горе тем, через кого оно придет.
(…) "Новый Мировой Порядок" представляет собой эсхатологический, мессианский проект, намного превосходящий по масштабам другие исторические формы планетарных утопий — такие как движение ранних протестантов в Европе, карматский халифат или коммунистические планы Мировой Революции. Возможно, эти утопии служили как бы прелюдиями окончательной формы мондиализма, пробами, на примере которых проигрывались интеграционные механизмы, эффективность структур управления, идеологические приоритеты, тактические методы и т.д. Как бы то ни было, современный мондиализм, впитав в себя опыт и протестантизма, и эсхатологических ересей, и коммунистических революций, и геополитических катаклизмов долгих веков, отточил свои окончательные формулировки, выяснив до конца, что являлось прагматичным и случайным в предыдущих формах, а что действительно составляло основополагающую тенденцию истории на пути к "Новому Мировому Порядку". После целой череды колебаний, двусмысленностей, прагматических ходов и тактических умолчаний современный мондиализм окончательно сформулировал свои фундаментальные принципы применительно к актуальной ситуации. Эти принципы можно распределить по 4-ем уровням.
Экономически: идеология "Нового Мирового Порядка" предполагает повсеместное и обязательное установление на всей планете, независимо от ее культурных и этнических регионов, либерально-капиталистической, рыночной системы. Все социально-экономические системы, имеющие в себе элементы "социализма", "социальной или национальной справедливости", "социальной защищенности" должны быть полностью разрушены и превращены в общества "абсолютно свободного рынка". Все заигрывания мондиализма с "социалистическими" моделями, имевшие место в прошлом, в настоящий момент решительно прекращаются, и рыночный либерализм становится единственной экономической доминантой планеты, управляемой Мировым Правительством.
Геополитически: идеология "Нового Мирового Порядка" отдает безусловное предпочтение странам географического и исторического Запада по сравнению со странами Востока. Даже в случае относительно западного расположения той или иной страны ей всегда будет отдаваться предпочтение по сравнению с ее более восточным соседом. Ранее действовавшая схема геополитического союза Запада с Востоком против Центра (к примеру, капиталистический Запад вместе с коммунистической Россией против национал-социалистической Германии) современным мондиализмом более не применяется. Геополитический приоритет западной ориентации становится абсолютным.
Этнически: идеология "Нового Мирового Порядка" настаивает на предельном расовом, национальном, этническом и культурном смешении народов, отдавая абсолютное предпочтение космополитизму больших городов. Национальные и мелко-национальные движения, ранее использовавшиеся мондиалистами в борьбе против "большого национализма" имперского типа, будут решительно подавлены, и места для них в этом "Порядке" не останется. На всех уровнях национальная политика Мирового Правительства будет ориентироваться на смешение, космополитизм, melting pot и т.д.
Религиозно: идеология "Нового Мирового Порядка" подготовляет пришествие в мир определенного мистического персонажа, появление которого должно будет резко изменить религиозно-идеологическую картину на планете. Сами идеологи мондиализма убеждены, что речь идет о приходе в мир Машиаха, Мессии, который откроет человечеству законы новой религии и совершит множество чудес. Эпоха прагматического использования мондиалистами атеистических, рационалистических и материалистических доктрин завершена. Сейчас они провозглашают наступление эпохи "новой религиозности".
Именно такая картина получается из анализа последних откровений идеологов Трехсторонней комиссии, Бильдербергского клуба, американского Совета по Международным Связям и других авторов, интеллектуально обслуживающих международный мондиализм на самых различных уровнях — начиная от "нео-спиритуалистического" и кончая конкретными экономическими и структурными разработками прагматиков-технократов.
Внимательное изучение этих 4 уровней идеологии Мирового Правительства — дело многих серьезных исследований и разработок. Однако на нескольких аспектах нам бы хотелось остановиться сейчас.
Во-первых, важно отметить, что эта идеология не может быть квалифицированна ни как "правая", ни как "левая". Более того, в ней существует принципиальное и сознательное наложение друг на друга двух срезов, относящихся к полярным политическим реальностям. "Новый Мировой Порядок" является радикально и жестко "правым" на экономическoм уровне, т.е. он предполагает абсолютный примат частной собственности, полную свободу рынка и торжество индивидуалистических аппетитов в экономической сфере. Параллельно этому "Новый Мировой Порядок" является радикально и жестко "левым" в культурно-политическом плане, так как идеология космополитизма, смешения, нравственного либерализма традиционно принадлежит к разряду "левых" политических приоритетов. Это сочетание экономической "правизны" с идеологической "левизной" служит концептуальной осью современной мондиалистской стратегии, основой формулы грядущей цивилизации. Эта двусмысленность проявляется уже в самом термине "либерализм", на экономическом уровне означающем "абсолютную свободу рынка", а на идеологическом уровне — "мягкую идеологию вседозволенности". Сегодня можно с полным основанием утверждать, что Мировое Правительство будет основывать свою диктатуру не на какой-то хрестоматийной "тоталитарной тирании", а на принципах "либерализма". И показательно, что именно в таком случае страшная эсхатологическая пародия, которой, в сущности, и является "Новый Мировой Порядок", будет совершенной и законченной.
Во-вторых, Запад, поставленный во главу угла геополитических теорий "Нового Мирового Порядка", как сторона света, где заходит Солнце, Солнце Истории, выступает и как стратегический, и как культурный ориентир. В последней стадии реализации мондиалистских проектов природный символизм полностью и до конца должен совпасть с геополитическим символизмом, и сложность предшествующих геополитических переблокировок, маневров и политических альянсов, которые мондиалисты использовали раннее для достижения своих целей, сегодня уступает место предельной кристальной геополитической логике, понятной самому простому уму.
В-третьих, Машиах, приход которого призваны обслуживать все изощренные и разветвленные мондиалистские институты, с точки зрения таких ортодоксальных религиозных традиций, как Православие и Ислам, однозначно и безо всяких сомнений ассоциируется сo зловещей фигурой Антихриста. Как и следует из самой логики апокалиптической драмы, в последнем противостоянии должны столкнуться между собой не Священное и профаническое, не Религия и атеизм, но Священное и антисвященное, Религия и псевдо-религия. Поэтому Машиах Мирового Правительства — это не просто "культурный проект", новый "социальный миф" или "утопический гротеск", это — нечто гораздо более серьезное, реальное и страшное.
Совершенно очевидно, что противники мондиализма и враги "Нового Мирового Порядка" должны занять в отношении этой идеологии радикально отрицательную позицию. Это означает, что нам необходимо противопоставить Мировому Правительству и его планам альтернативную идеологию, формулу которой легко получить исходя из отрицания доктрины "Нового Мирового Порядка". Идеология, радикально противоположная мондиализму, может быть описана также на 4-ех уровнях.
Экономически: приоритет социальной справедливости, социальной защищенности и "общинного", национального фактора в системе производства и распределения. Геополитически: однозначная ориентация на Восток и солидарность с наиболее восточными геополитическими секторами при решении территориальным конфликтов и т.д. Этнически: верность национальным, этническим и расовым традициям и особенностям народов и государств, с особым предпочтением "большого национализма" имперского типа перед "малым национализмом" с сепаратистским уклоном. Религиозно: преданность подлинным и традиционным религиозным формам, — в первую очередь, Православному Христианству и Исламу, — которые однозначно отождествляют "новую религиозность", "Новый Мировой Порядок" и Машиаха с самым зловещим персонажем эсхатологической драмы — с Антихристом (Дадджалом по-арабски).
Анти-мондиалистский фронт идеологической борьбы также должен сочетать в себе элементы "левой" и "правой" идеологий, но только мы должны быть "правыми" в политическом смысле (т.е. "националистами", "традиционалистами" и т.д.) и "левыми" в экономическом смысле (т.е. сторонниками социальной справедливости, "социализма" и т.д.). Причем именно такое сочетание является не конвенциональной и произвольной политической программой, но совершенно необходимым требованием на данном этапе борьбы.
Геополитический приоритет Востока обязывает нас радикально отречься от всяких "анти-азиатских" предрассудков, свойственных подчас русским "правым" под воздействием дурного и совершенно неактуального сегодня примера европейских "правых". "Анти-азиатскость" играет на руку только "Новому Мировому Порядку".
И наконец, верность Церкви, верность учению Святых Отцов, верность Православию является необходимым и самым важным элементом анти-мондиалистской борьбы, так как суть и смысл этой борьбы в выборе Истинного Бога, в выборе "одесной стороны", "благой части". И никто не сможет уберечь нас от прелести, от падения, от соблазна, от гибели на этом страшном пути, кроме Сына Божьего. Ведь мы должны стать Его ратью, Его воинством, Его служителями и Его посланцами.
Мировое Правительство — это последнее восстание преисподней против Небес. Краток будет миг их торжества. Вечной будет радость тех, кто станет в ряды "последних борцов за Истину и Свободу в Боге".
Bój to będzie ostatni: zwolennicy personalizmu przeciwko liberalnemu Antychrystowi. Foto: Aleksander Dugin, redaktor naczelny pisma „Elementy” od 1991 roku. Это бой наш последний: сторонники персонализма против либеральногo антихриста. Фото: Александр Дугин, главный редактор журнала „Элементы” c 1991 г.
Zob. także/См. также:
Dugin w sieci (otwarta społeczność i 33 linki). Дугин в сети (oткрытое сообщество и 33 ссылки):
polski